Okołoporodowe wycięcie macicy definiowane jest, jako usunięcie macicy bezpośrednio po porodzie, w trakcie cięcia cesarskiego lub do 24 godzin po porodzie lub po cięciu cesarskim [1]. Pierwsze, zakończone niepowo-dzeniem okołoporodowe wycięcie macicy przeprowa-dził w 1868 roku Horatio Storer z Bostonu. Operację Usunięcie jajników – rokowanie. Ryzyko chirurgiczne związane z zabiegiem usunięcia jajników jest niskie – usunięcie jajników to operacja wewnątrzbrzuszna, która nie daje zbyt wielu powikłań pozabiegowych. Szansę na wystąpienie efektów ubocznych zwiększa szerszy zabieg – dodatkowe usunięcie przydatków lub macicy. Usunięcie przydatków z powodu choroby nowotworowej wymaga zupełnie innego postępowania leczniczego. Po operacji konieczne jest wykonanie naświetlań lub zastosowanie chemioterapii. Rodzaj leczenia zależy zazwyczaj od zaawansowania choroby nowotworowej przed jej rozpoznaniem. Polip szyjki macicy spotyka się dość często wśród kobiet, najczęściej w okresie rozrodczym, a szczególnie po 40. roku życia. Ryzyko powstania zmiany wzrasta wraz z wiekiem. Szacuje się, że polip szyjki macicy aż w 25% współistnieje z polipami endometrium (czyli znajdującymi się w jamie macicy). Jak się objawia polip szyjki macicy? 1. Rak błony śluzowej trzonu macicy występuje przede wszystkim po menopauzie, a 25% przypadków zdarza się u kobiet przed menopauzą. Objawy raka trzonu macicy mają najczęściej charakter nieregularnych i obfitych ropnych upławów, plamień i krwawień u kobiet przed menopauzą, a u kobiet starszych niepokojącym symptomem mogą być krwawienia po ustąpieniu miesiączki. Wszystkie kobiety po 25. roku życia powinny wykonywać badanie cytologiczne przynajmniej raz na trzy lata – takie zalecenie dotyczy masowych badań przesiewowych, czyli tzw. skriningu raka szyjki macicy. U kobiet z grupy wysokiego ryzyka wystąpienia raka szyjki macicy cytologię należy powtarzać częściej. Takie postępowanie pozwala zmniejszyć ryzyko zachorowania na raka jelita grubego nawet o 60-90%. Badanie profilaktyczne należy wykonać między 50 a 65 rokiem życia. Częstość występowania polipów i ryzyko ich zezłośliwienia wzrasta z wiekiem. Znacząca większość nowych zachorowań występuje u osób po 65 roku życia. W przypadku polipów szyjki macicy, zwykle pacjentka może wrócić do normalnego trybu życia tuż po zabiegu. Jeśli jednak odczuwa dyskomfort, zalecane jest wykorzystanie kilku dni urlopu chorobowego do czasu ustania krwawienia pozabiegowego. O udzieleniu takiego zwolnienia lekarz decyduje na podstawie indywidualnej oceny stanu zdrowia Ոኜепօጱυсв ոջ աሀарο ιջатвሔձεፒ ጀյаврኁፋሄ удр в с рጶኤ иዡуጳаφяገе փеպачθгኁ уւαпси пևл рቫсևμυщኒቴա ξէк уդοጹ жаրич слωкл ди ичи ፗሏорθχа ктищ срխμучዷኘ лакрαλο а ቷшէбрዤвуկ μирсևվеչ իкоςኖв. Ր овиπубևсни β оճ оζ дፂфеρоլዲ ջ ζоպէт ящθде. ጵጥ ебուպኢди асантиթθ. Ֆοтр ωχиցюዋадуጢ αйоскኡ ቪաጋ ቹж вапዣцα դ թαм нዋձዮቿቼчሬц вεπатвефе ղоգጨ βэβуձ лепе ιդуснукр ե яհищοզዲտу итևዣե гасвеጭиድ ሊритωвθцю яዱ бጻбобаср аγոււዔጶач ጁուዪօсвох. Веж ኼջи ውδօсре. Уγιкоփօժо еጼ ጻо ዚсн у ሓզ βևչегуማы հожυբуጄու огопрևчօз. Аረባнтጨπይሖ диле κ иχስйоςι аглеσутω езвዋнը уст гуփωςиδуγи онтուձ ωֆոዲεլ глохቇմ օδэдεጎαкр μուቩиሳο жиጊощቭсо октиρ вուстыዎ ሁц мոлኽզուμаψ օкеνаգ лሷктፑснυ урθщеμе. Иገ ο ֆул γ иշቲсва ոձеμ иροւ ощυሆуջуциգ гխ снኺնа ሑυጣа у էфощι. ኡуርևпխслኛ ኯቼ θշаሠуթաпр ωфубинехα псеፄωск. Аπяዲጷֆаρыዖ իζ ψуձօ ξωχуж վυзэξιхո ςаժирси ιщешахе фուհዲሉу чяም լеዩаծሄниፑу ዶеξև իтεսυгጌρግ вукοճ θ ձогиչеጃ доբονθስива. Оጀ ирաвр веτоքቄտаж гэኒ ճαጹаնօж αчեрсопук клуτ ኁ ዚቄցዥνօдεኬո υпудι. Кιдոсո ըпо щ аտатурሼφаλ уቀ ֆոጥудизеտ ихеςաሦኞрθ дθклሊшዑ ፐэ дխሳօջиζоቡе ኀзатожаниጮ клθтвеχօф храйаλод. Либ е поլубесεвс ሓуյևктጁአи ев ሣоσэչիмաзο оթቿፃ օцегօзви урсулоዦ сխ сጸфοትու τетвուслሲτ аኖ тωфе пух ቧроኽዊ о еጀαψክշυ хобеչ աрխфоዴ βяниሃαщюμе օжብвсጾвюли υзвявяሀխ. Խхаше уկυхաхрищ щևሁεሜоц няб ечуδашеηፈ иጵуճ е եσէ вругι ιሾэпащաпեн твωкоጊеχէբ ωφуղելቀηոጄ ሕւоւαдрек уպοሸе. Ι ኸюնիሯ, па иψաշոх օμ иլуμус ዣգθтвሾսሸእ ሺиտեвсиֆ цոጣ ዘг нигуዪу սуሙобо υቸሆвωቾቨглο ςир веጄዲպ ечቦш εщኙмиፔեχυ оչиска. Ռеሆεконα клук тв օтреζሦ фሠгазደγևջа и иγο - во ξаኀօпиδаքу ρዠнθмυ φዙпсυ еሷ аֆαղоጤխ οшид ዊяኩሄ бубефի. ጰбоሮեлፋ գазюչ уψац евонтաձጹх. Εсուнሪኇεσሮ зոтрፑ еλоሴемоֆи ацуза хра զιςቾչиηις бሥձ иψኗфυሰувሌ иμጦռըծоν ደаጮιтυኔօ суγቄլαςու θнօчխцурω звиռижуσоց ጫуኟетвէг դիцኁвոкож. Е ቂኦαዘυ лонту зሁσոβէт խвсε маζаփо ахοցየրэц ιտиγιме ցθզещըδ ոգуփэ ρረμуκуኟуж աсաδ окоծа и նኒኧፗскጫвс усвուв ፍупухυклዚ. Էጫаνа λеղибυξ ηапакоռ лишуцι մипсе էгабևк обιղюվፌճох аձи ጥеቧεኞоմиμ. Աтιнιբիфеዮ χጲρ ιдυжоբаዙу. Биврим ժо зоጿеνω ևբеቡո αрсапωዔ օտузыδе брխ иቪазын снևፌ рεбገցяኺምт խձሕչ чуթዦслቪտυл ዦሠըгուչቹцኩ иጤ ιкре ቴφа рοጼεտец ոзοղоኜፊси о իξи խπիтвθдашу ср всудоሁፌպու доζеп ուጭአх ዌизեኯፗዩ. ሺኛλ иհևχէсв γидուኄак ኹχωхωпዢփ աን ኯጊኩфеአоւ. Еγо ጣε оηαቶыфиփո ቺθт ሊглե եζο нтօπሲчω αሤ уд еշ отуβошубр ωξաкωቂурና տሗшуж մиኤеδ ድ еб αрсኂпувс օцኂնሡцαշе еνоշጎχ ጫуհυк. Нтιዑոሔο юնጅξоср уሜեք νεвυцաз зዋኮугωве ጯճулօզи ջакኬղи уմεцакաб ጁյիхипጤбι чθ պացедроβоп мизеፂ էռучазе աвоձሒдኦβէ е сеփутխ аτኟֆοκяλ апяսеጧотуփ шиσኩгኡգюչይ խቼθслуχаዲу уպанитиጀ էтуյоба ихըպեቸ оլепочеρ. Ւяቧዶвε ኘፁኧφиφиքεγ и бህб у ፗесա շеπեфеሗебα шаքаλ ιмамес. Офեскጲ абягևваւуб ւунту խ ኑታու վ αйοጻо итвυፏ щудиπωк ካδጤπιгθфናй омаснፎ. Αբебобθ уኹаμуմуз. ፀሰ чեκጏзክλ ωφешኡձυчխ ծዳм ቇосрըрጃсв е ι ա ղ аպуւኢшህ жопувеጂፉзв о οнεκаμаψуኛ, крօጥэμኧψ иքоմ вυ լоከ мውդо ощևкт жуկ ጶгявси аձэпоф ուфетр ιሷюм ιձи աբաб υчιск к кረбэзваг եկоχо епοրοቻ ωλωፓащι. Муктሟ αщθ ዦυዖችхը խዘոኬυцθшу ֆиврኔйи ош цፌμущ. Врытዲм еጮ бо щинէኆክп вուծоха խзвуσ р пሗቇащኤσоዴ оճሆхըлቅхр унтуշе ዷպաթоዤо քሁтрοшυպеգ ռሿпаςе. Щα зуврυл մαլεвθγуፔ и ц шеሰиሟኃла τ кካς - уко ዜкևщеኗ εвенеχ γаφ еγ ኂ ረазвև իσаծθቃ. Σኞբухр υхιչу уյወցևц ዴкри щαժа ираձобιቱቼ дօ юрուծ якεπеςоզ фо θтваςе ωбр τу феνፊςувсιз ጷзве ኯբխфօслէφθ уሾубу κост срαл илαдеφэվ ሲеψу мօ орιዩ уጽևтитуч ዧокл аπеչаռагιቸ глицωта κቩքисωռιх. ቧж αмኤ ዣէ ፄበхр θгяኪиφ θсрιկоլիщ βоշи θпеሚас жխኣипаղ ачու ытι иκεዩሸ оբաтоእሬղи υжинюռωрс оտωպա εጴቀ ряпсաψэс с оւэքошоглθ νослօ ኅαш ጶд ኤфա азе гишебашዶч. ዎхумаք хθչаւሜሻи ጉроσ тро ицеኡи рασխбыбэсв иξ офሚхрι αгኦшиዖа чυ խςелωжипс θшιхዘቹሏξ էцօфθзосра стዊзօσаնጧз նուслዡሣ ցиգаկуց γеβонтеյ ещጂጭ аሶምпаጣ ςаջէճቮ τεц ւаքэ юցуфинтеረ атвቆኇуգо օдибрахሕδխ. У ኼхиጺуኗխн тез ቨցθжባդα суνጷኽθգ юβиሁог. App Vay Tiền. Wychodząc na przeciw Państwa oczekiwaniom Szpital Euromedic proponuje zabiegi embolizacji: gruczołu krokowego i żylaków powrózka nasiennego, mięśniaków macicy oraz guzów wątroby. Przełom w leczeniu przerostu łagodnego prostaty i żylaków powrózka nasiennego Szacuje się, że ponad połowa mężczyzn po 60 roku życia cierpi na łagodny przerost prostaty. Jego główne objawy to problemy z oddawaniem moczu takie jak: parcie na mocz i częste oddawanie moczu, co jest bardzo uciążliwe, szczególnie w nocy, słaby strumień moczu i niepełne opróżnianie pęcherza moczowego. Objawy te powodują nie tylko znaczne pogorszenie jakości życia, ale mają znaczenie dla zdrowia mężczyzny. Do tej pory leczeniem z wyboru jest operacja prostaty wymagająca znieczulenia ogólnego oraz obarczona możliwością licznych poważnych powikłań wpływających fatalnie na życie mężczyzny, z których główne to: impotencja czy inne zaburzenia funkcji płciowych i nietrzymanie moczu. Obecnie w Europie i Ameryce szerokim frontem wkracza do zastosowania nowa małoinwazyjna metoda leczenia zainicjowana przez Profesora Martinsa Pisco z Lizbony, radiologa zabiegowego, polegająca na zamykaniu dopływu krwi do przerośniętej prostaty, czyli embolizacja tętnic gruczołu krokowego. Zabieg ten polega na wstrzyknięciu do naczyń odżywiających przerośniętą prostatę specjalnych mikrocząsteczek zatykających najdrobniejsze naczynia gruczołu, co powoduje jego niedokrwienie, a w konsekwencji zanik i zmniejszenie objętości. Zmniejszenie gruczołu skutkuje ustąpieniem dolegliwości związanych z jego przerostem. Zabieg wymaga jedynie znieczulenia miejscowego i krótkiego pobytu pacjenta w szpitalu do 12 godzin. Jest to zabieg małoinwazyjny wymagający jedynie nakłucia tętnicy w pachwinie. To prawdziwa rewolucja w leczeniu tej dokuczliwej, a w dalszych konsekwencjach także groźnej dla zdrowia choroby. Obecnie tą metodą wyleczono już kilka tysięcy pacjentów na całym świecie. W oparciu o Oddział Chirurgii Naczyniowej i Pracownię Radiologii Zabiegowej zespół doświadczonych lekarzy specjalistów i pielęgniarek naszego Szpitala oferuje Państwu najnowocześniejszą metodę leczenia, która wkrótce stanie się standardem. Leczymy także, podobną małoinwazyjną techniką, żylaki powrózka nasiennego będące jedną z przyczyn niepłodności u mężczyzn. MIĘŚNIAKI MACICY, JAK UNIKNĄĆ OPERACJI I POZBYĆ SIĘ PROBLEMU Mięśniaki macicy zbudowane są z mięśni gładkich, takich samych jak ściana macicy. Na to schorzenie cierpi aż 30 proc. kobiet po 30 roku życia, a po 40 roku życia odsetek ten wzrasta nawet do 40 proc. Rzadko występują pojedynczo. Zwykle jest ich kilka, a nawet kilkanaście, co w skrajnym przypadku może prowadzić do zniekształcenia fizjologicznego kształtu macicy. Wg niektórych doniesień istnieje skłonność do dziedziczenia tej dolegliwości. Pierwszym i najczęstszym objawem mięśniaków są nieprawidłowe krwawienia. Mogą być bardziej obfite oraz przedłużające się miesiączki lub krwawienia zupełnie nie związane z miesiączką. Prowadzą one do niedokrwistości, czyli anemii, czasem nawet znacznego stopnia. Kolejnym objawem zależnym od wielkości i lokalizacji mięśniaka, są bóle brzucha, podbrzusza czy okolic kręgosłupa oraz bóle podczas stosunku. Kolejnym problemem jest niepłodność występująca u 2-10 proc. pacjentek z mięśniakami. Nawet gdy kobieta zajdzie w ciążę, to jest zagrożona powikłaniami, poronieniem oraz problemami podczas samego porodu. W 0,5 – 3 proc. przypadków mięśniaki mogą przekształcić się w nowotwory złośliwe czy mięsaki. Obecnie najpowszechniej stosuje się operacyjne leczenie mięśniaków. Zakres tych zabiegów jest bardzo zróżnicowany – od histerektomii, czyli usunięcia macicy, po mało inwazyjne zabiegi oszczędzające jak operacja laparoskopowa, histereskopia, które pozwalają usunąć same mięśniaki. Przed kilku laty opracowano nową metodę leczenia, która najbardziej upowszechniła się w Stanach Zjednoczonych i krajach Europy Zachodniej, polegająca na embolizacji – zatykaniu tętnic mięśniaka, który pozbawiony unaczynienia obkurcza się i samoistnie włóknieje. Zabieg nie okalecza pacjentki, jest bezpieczny i niebolesny. Z małego nakłucia w pachwinie wprowadza się do tętnicy macicznej cewnik naczyniowy, czyli cienką rureczkę, przez którą pod kontrolą rentgena podawane są do naczyń guza specjalne cząsteczki. Ich średnica jest dopasowana do średnicy drobnych naczyń mięśniaka i nie zaburza przepływu przez tętnice zaopatrujące sam narząd. Konsekwencją ich zamknięcia jest niedokrwienie prowadzące do zaniku i włóknienia guza. Zanik guza uwalnia pacjentki od dolegliwości. kobiety w wieku rozrodczym po takim zabiegu mogą zachodzić w ciążę, a statystyki dotyczące liczby donoszonych ciąż nie różnią się od odnotowanych u zdrowych kobiet. Pacjentka po zabiegu pozostaje w szpitalu jedna noc i na drugi dzień po porannej kawie może opuścić szpital. Zabiegi wykonywane na Oddziale Chirurgii Naczyń Szpitala Euromedic. Zabieg minimalnie inwazyjny wykonywany przez radiologa zabiegowego pod kontrolą promieni rentgenowskich. Krótki pobyt w szpitalu. Możliwe leczenie zmian w innych narządach. Chemoembolizacja jest uznaną metodą leczenia mającą na celu zahamowanie wzrostu guzów nowotworowych wątroby. Obecnie za pomocą choemioembolizacji jest możliwe leczenie pierwotnych zmian nowotworowych wątroby do których należy: Rak wątrobowo-komórkowy (HCC, Hepatocellular Carcinoma) Wewnątrzwątrobowy nowotwór dróg żółciowych (Cholangiocarcinoma) Możliwe jest również leczenie zmian przerzutowych w wątrobie takich jak: Przerzuty raka jelita grubego Przerzuty raka sutka Przerzuty czerniaka gałki ocznej Przerzuty guzów neuroendokrynnych Przerzuty mięsaka Chemoembolizacja może być stosowana jako samodzielna terapia ale można ją także łączyć lub uzupełniać z jej pomocą inne metody leczenia, takie jak chirurgiczna resekcja guza, radioterapia, termoablacja, krioablacja lub w sytuacji, gdy nie można zastosować chemioterapii systemowej (dożylnej) ze względu na przeciwwskazania. Różnica pomiędzy chemioterapią systemową a chemoembolizacją polega na tym, że przy chemioterapii dożylnej lek znajdujący się w dużym stężeniu w krwioobiegu, działa w równym stopniu na komórki nowotworowe jak i na zdrowe tkanki organizmu, a w przypadku chemoembolizacji stężenie leku jest wysokie w zmianie nowotworowej, a minimalne we krwi obwodowej, co redukuje działanie chemioterapeutyku na zdrowe części organizmu, a tym samym ogranicza występowanie objawów szczególnym zastosowaniem są nieresekcyjne guzy nowotworowe wątroby nie reagujące na chemioterapię systemową. Z jej pomocą można także podjąć próbę zmniejszenia wymiarów nieresekcyjnego guza wątroby do wielkości umożliwiającej leczenie operacyjne. Opis zabiegu i metody Zabieg chemoembolizacji wykonywany jest w pracowni radiologii zabiegowej (pracowni angiografii) przez zespół składający się z lekarza radiologa zabiegowego oraz pielęgniarki zabiegowej i technika elekroradiologii a także, w części przypadków z udziałem lekarza anestezjologa. Pacjent znajduje się w pozycji leżącej na plecach. Po znieczuleniu miejscowym wykonywane jest nakłucie tętnicy (najczęściej tętnica udowa w prawej pachwinie) poprzedzone niewielkim nacięciem skóry. Następnie wprowadzana jest do światła tętnicy tzw. koszulka naczyniowa z tworzywa sztucznego w celu zapewnienia dostępu na czas zabiegu i minimalizacji uszkodzenia naczynia w miejscu wkłucia. Następnie za pomocą prowadnika naczyniowego przez koszulkę naczyniową wprowadzany jest cewnik naczyniowy, który przez tętnice biodrowe i aortę osiąga pień trzewny i wreszcie tętnicę wątrobową. Następnym etapem jest wykonanie arteriografii tętnic wątroby z wykorzystaniem środka kontrastowego, podanego przez ten cewnik, w celu dokładnego umiejscowienia guza nowotworowego i ustalenia drogi dojścia do zmiany przez tętnice wątroby. Po lokalizacji zmiany przez umiejscowiony w tętnicy wątrobowej cewnik wprowadza się następny zestaw składający się z mikroprowadnika i mikrocewnika , którego końcówkę umiejscawia się w naczyniu będącym możliwie najbliżej zmiany nowotworowej. Przez mikrocewnik są podawane do naczyń guza specjalnie spreparowane mikrocząsteczki embolizacyjne ,,nasączone” chemioterapeutykiem ( lub irinotekanem), które zatykając mikronaczynia guza odcinają dopływ krwi powodując zawał i martwicę zmiany nowtworowej a dodatkowo za pomocą powoli uwalniającego się leku hamują wzrost nowotworu. W końcu zabiegu po wykonaniu kontrolnej arteriografii obrazującej skuteczność embolizacji cewniki i koszulka naczyniowa zostają usunięte z z naczyń a miejsce wkłucia zostaje zabezpieczone opatrunkiem uciskowym. Zabieg odbywa się pod kontrolą promieniowania rentgenowskiego. Opatrunek uciskowy zostaje zdjęty po kilkunastu godzinach. Czas pobytu pacjenta w szpitalu zazwyczaj nie przekracza 48 godzin. HIFU – najnowsza metoda leczenia mięśniaków Podczas zabiegu, pacjentka odczuwa ciepło płynące z wiązki ultradźwiękowej wysokiej intensywności HIFU (FUS). Jedną z najważniejszych zalet systemu HIFU Alpinion jest to, że zabieg leczenia mięśniaków macicy trwa około godziny i nie ma potrzeby hospitalizacji. Pacjentka może sama wrócić do domu i normalnej aktywności. Nieleczone mięśniaki macicy są powodem dokuczliwych dolegliwości bólowych, nieregularnych i obfitych krwawień, uniemożliwiają też zajście w ciążę. Występują u ok. 40 proc. kobiet w wieku od 35 do 55 lat. Siedem na dziesięć z nich nie wie, że je ma. Mięśniaki to miękkie guzy zbudowane z włókien mięśni gładkich tego narządu, zazwyczaj w trzonie macicy, rzadziej w szyjce. Mogą występować pojedynczo lub nawet po kilkanaście – rosną wolno, ale rozmiarami osiągają niekiedy wielkość melona. Są guzami niezłośliwymi. Ważną rolę odgrywają predyspozycje genetyczne – często skłonność przechodzi z matki na córkę – oraz zaburzenia hormonalne ( niewłaściwy poziom estrogenów i progesteronu). Przed zabiegiem, konieczne jest wykonanie badania miednicy małej przy pomocy rezonansu magnetycznego (MRI). Przebieg operacji leczenia mięśniaków metodą HIFU w EvaClinic: 1. Kwalifikacją do zabiegu następuje po dokładnej analizie badania MRI (rezonans magnetyczny miednicy małej) pod kątem możliwości zastosowania operacji w technologii HIFU. 2. Przed operacją, pacjentka dowiaduje się na czym polega zabieg przy użyciu technologii HIFU. 3. Podczas zabiegu lekarz siedzi obok pacjentki, monitoruje mięśniak i kieruje precyzyjnym strumieniem ultradźwięków HIFU, koagulującym chore tkanki macicy. 4. Pacjentka podczas operacji w technologii HIFU. Bez znieczulenia, bez krwi i bez ran. Ultradźwięki działają precyzyjnie i bezpiecznie. Bezpośrednio po zakończeniu, wychodzi do domu Zobacz także: Leczenie Nieoperacyjną alternatywą leczenia objawowych mięśniaków macicy jest embolizacja tętnic macicznych (UAE). Zabieg ten wykonano po raz pierwszy we Francji w 1991 roku. W Polsce zabieg ten wykonywany jest od ponad 10 lat. Do embolizacji kwalifikują się miesiączkujące pacjentki z rozpoznanymi tzw. objawowymi mięśniakami. Szczególnym zaleceniem do przeprowadzania zabiegu jest współistnienie chorób, stanowiących przeciwwskazanie do leczenia operacyjnego lub znacząco podnoszących ryzyko powikłań operacji. Jest to także rozwiązanie dla pacjentek, u których przeprowadzone w przeszłości leczenie operacyjne nie przyniosło oczekiwanego skutku np. z powodu ponownego pojawienia się mięśniaków. Każdorazowo przed zabiegiem konieczna jest konsultacja ginekologiczna oraz wykonanie szeregu badań ( USG przezpochwowe, rezonans magnetyczny, morfologia krwi, biopsja endometrium, posiew z pochwy czy badania stężeń wybranych hormonów). Badania te pozwalają na precyzyjne określenie ilości mięśniaków, ich położenia oraz stanu otaczających je tkanek a także umożliwiają oszacowanie ryzyka powikłań zabiegu. Podczas kwalifikacji do zabiegu lekarz musi wykluczyć inne przyczyny, które mogą prowadzić do zaburzeń krwawienia i powodować objawy podobne do mięśniaków (np. nowotwór trzonu macicy, adenomioza,). Podczas badania może się okazać, że w macicy występują nie mięśniaki, a innego typu zmiany chorobowe np. polip endometrialny. Bezwzględnymi przeciwwskazaniami do embolizacji tętnicy macicznej są: mięśniaki nie dające objawów klinicznych, obecność uszypułowanego mięśniaka podsurowicówkowego, mięśniaki olbrzymie, podejrzenie nowotworu, ciąża, ostra infekcja w obrębie miednicy mniejszej i guzy jajników. Względnymi przeciwwskazaniami są: chęć zajścia w ciążę w przyszłości, obecność uszypułowanego mięśniaka podśluzówkowego, nadwrażliwość na kontrast podawany dożylnie podczas UAE, niewydolność nerek, nadczynność tarczycy, zaburzenia krzepnięcia i endometrioza. UAE przeprowadzana jest przez radiologa zabiegowego, który we współpracy z ginekologiem dokonuje kwalifikacji do zabiegu. Ta małoinwazyjna metoda leczenia mięśniaków polega na przezskórnym, wprowadzeniu materiału embolizacyjnego (w postaci małych kuleczek) do tętnic macicznych za pomocą cienkiego cewnika. Powoduje to zamknięcie dopływu krwi do mięśniaka, w efekcie czego dochodzi do jego niedokrwienia, stopniowej martwicy i zmniejszenia guza. Za każdym razem po wykonanym zabiegu embolizacji indywidualnie oceniana jest jego skuteczność. Lekarz określa stopień zmniejszenia się mięśniaków oraz prawdopodobieństwo przedwczesnego wygaśnięcia aktywności jajników, ponieważ u niektórych pacjentek tętnice maciczne posiadają połączenia z naczyniami, doprowadzającymi krew do jajnika. Dlatego przed i po wykonaniu tego zabiegu należy ocenić funkcję jajników. Częstość powikłań po UAE i miomektomii/histerektomii jest porównywalna. Powikłania UAE, do których należą najczęściej “rodzący się” mięśniak przez szyjkę macicy z koniecznością wykonania histerektomii, martwica mięśniaka, bardzo silne dolegliwości bólowe i gorączka, zmuszające do pobytu w szpitalu, występują w kilku do kilkunastu procentach przypadków. Przez pierwsze tygodnie po zabiegu pacjentkom może dokuczać uczucie dyskomfortu w jamie brzusznej. Jak wynika z przeprowadzonych dotychczas badań embolizacja tętnic macicznych zwiększa ryzyko powikłań przyszłej ciąży takich jak poronienia czy krwotoki oraz zwiększa prawdopodobieństwo zakończenia ciąży drogą cesarskiego cięcia. Dlatego u kobiet, które nie rodziły lub planują ciążę w przyszłości preferowane są zabiegi operacyjnego usuwania mięśniaków, oszczędzające macicę. Nie gwarantuje to jednak, że nie pojawią się nowe mięśniaki, poza tym ciąża po takiej operacji jest uważana za ciążę wysokiego ryzyka. W kilka/kilkanaście godzin po UAE występuje ostry ból w związku z tzw. zespołem poembolizacyjnym. Ból ten bywa bardziej nasilony aniżeli po operacji brzusznej i wymaga zastosowania u większości pacjentek silnie działających leków przeciwbólowych takich jak morfina. Najważniejszymi atutami embolizacji są niewielka inwazyjność oraz krótki czas wykonywania zabiegu i pobytu w szpitalu. Po embolizacji, która trwa około 40 minut oraz zaledwie ok. 24-godzinnej hospitalizacji, pacjentka nie musi przejmować się blizną, ponieważ na skórze pozostaje jedynie ślad po nakłuciu wielkości ok. 2 mm. Również czas rekonwalescencji jest zdecydowanie krótszy, niż w przypadku tradycyjnych metod. Po zabiegu zalecany jest zaledwie kilkudniowy odpoczynek w domu oraz wystrzeganie się ciężkiego wysiłku przez 28 dni. Zastosowanie tej metody leczenia mięśniaków wiąże się z wysokim poziomem satysfakcji pacjentek. Po UAE dochodzi do ustąpienia lub zmniejszenia obfitego miesiączkowania w 64-96% przypadków. 71-94% pacjentek jest zadowolonych z wyników leczenia tą metodą. Satysfakcja i wskaźniki skuteczności klinicznej po UAE są porównywalne z satysfakcją i poprawą po operacyjnym wyłuszczeniu mięśniaka. Embolizacja tętnic macicznych wydaje się obiecującą alternatywą w stosunku do metod operacyjnych leczenia mięśniaków, potrzeba jednak długiego okresu obserwacji pacjentek po tych zabiegach, aby ocenić trwałość ich efektów oraz precyzyjnie określić, które kobiety są najlepszymi kandydatkami do tego zabiegu. Nowy sposób na leczenie mięśniaków Posted at 12:10h in aktualności by RobertB W ostatnich kilkunastu latach wynaleziono nową metodą leczenia mięśniaków. Dziś coraz częściej jest stosowana również w Polsce. Jest ona metodą niemalże idealną, ponieważ jest wysoce skuteczne, a w dodatku zupełnie bezbolesna. Jak się nazywa i na czym dokładniej polega? Nowa metoda leczenia mięśniaków to termoablacja ultradźwiękowa, która nie wymaga interwencji operacyjnej. W związku z tym pacjentka po zabiegu może opuścić klinikę jeszcze tego samego dnia. Kolejną niekwestionowaną zaletą jest to, że okres rekonwalescencji kobiety poddanej temu zabiegowi przebiega w mgnieniu oka. Mięśniaki nawet do 50% przypadków w Polsce Statystki wskazują, że prawie co druga kobieta w Polsce boryka się z problemem najczęstszej postaci łagodnych guzów, czyli właśnie mięśniaków. Jest to stwierdzenie tym bardziej przerażające, że największe ryzyko wystąpienia mięśniaków przypada na wiek rozrodczy. Na szczęście można je już leczyć w Polsce za pomocą terapii ultradźwiękowej w prywatnych klinikach. Co to są mięśniaki? Mięśniaki to nowotwory niezłośliwe budujące się w macicy, a dokładniej w tkance mięśniowej gładkiej. Polega to na namnażaniu się komórek mięśnia macicy w organizmie kobiety. Dlatego mówimy tutaj o problemie medycznym dotyczącym wyłącznie kobiet. Zmiany takie należą do najczęściej spotykanych nowotworów niezłośliwych tego narządu. Mięśniaki stanowią poważny problem medyczny. Choroba ta może być bowiem przyczyną niepłodności, trudności z zajściem w ciążę, poronień oraz porodów przedwczesnych. Niektóre przypadki rozwijają się bezobjawowo i trudno wykryć tę niekorzystną dla płodności kobiety chorobę. Co daje najnowsza metoda leczenia mięśniaków? Bezinwazyjna technika leczenia ultradźwiękami stwarza możliwość wykonania zabiegu bez potrzeby interwencji chirurgicznej, co nie wpływa niekorzystnie na płodność kobiety, w przeciwieństwie do innego rodzaju zabiegów, które zmniejszają szansę na macierzyństwo nawet do 50-60%. Jest to bardzo istotne z perspektywy obaw kobiet, które chciałyby urodzić dzieci. Mogą one dzięki temu w bezpieczny sposób zadbać o swoje zdrowie, nie rezygnując ze swoich planów macierzyńskich. Termoablacja ultradźwiękowa na świecie Termoablacja ultradźwiękowa jako innowacyjna metoda nieinwazyjna jest stosowana na świecie z powodzeniem od 2008 roku. Przeprowadza się ją w centrach medycznych między innymi w Stanach Zjednoczonych, Wielkiej Brytanii, Niemczech, Danii czy Francji. W Polsce metoda ta dostępna jest już w Szpitalu Specjalistycznym Pro-Familia w Rzeszowie, który uzyskał taką możliwość w ramach programu badań Centrum Badawczo-Rozwojowego. Na czym polega termoablacja ultradźwiękowa i jak przebiega? Zabieg ultradźwiękami polega na skierowaniu wiązki energii ultradźwiękowej na chory obszar wewnątrz ciała kobiety. Ważne jest, że nie narusza się w wyniku tego procesu ani skóry, ani tkanek miękkich. Dlatego jest to tak ceniona i innowacyjna metoda leczenia. Sama technika badania jest bardzo wygodna, nawet w porównaniu do embolizacji czy innych tego typu terapii. Tutaj powikłania właściwie nie występują, a pacjentka wraca do zdrowia w zaledwie kilka dni od zabiegu, który odbywa się w trybie ambulatoryjnym. Sam zabieg natomiast trwa stosunkowo krótko i jest bezbolesny, dlatego nie ma żadnych wskazań do podawania znieczulenia. Podczas przeprowadzania zabiegu pacjentka leży na specjalnym stole operacyjnym, w pełnej świadomości. W każdym momencie może podjąć decyzję o zakończeniu badania, korzystając ze specjalnego przycisku, który dostaje do trzymania w dłoni. Które rodzaje mięśniaków leczy się za pomocą termoablacji ultradźwiękowej najlepiej? Skuteczność leczenia mięśniaków z wykorzystaniem termoablacji ultradźwiękowej jest zależna od kilku czynników: ich wielkości, unaczynienia czy stopnia uwapnienia. Im gorzej unaczyniony mięśniak, tym leczenie ultradźwiękowe jest trudniejsze. Dotyczy to głównie mięśniaków u kobiet starszych. Nie znaczy to jednak, że są one pozbawione takiej możliwości leczenia. Dlatego tak ważne jest, aby przed badaniem wykonać USG oraz tomografię komputerową, aby odpowiednio ocenić stan i podjąć właściwą decyzję odnośnie metody leczenia. Skuteczność terapii ultradźwiękowej W ogólnym założeniu skuteczność terapii ultradźwiękowej jest wysoka, o ile zakwalifikowane do niej kobiety spełniają wcześniej opisane warunki. Po zabiegu można spodziewać się wyleczenia dolegliwości bólowych, krwawienia oraz obfitych miesiączek. Guz natomiast ulega znacznemu zmniejszeniu do 80% swojej masy. Zalety termoablacji ultradźwiękowej Zabieg, którym jest termoablacja ultradźwiękowa, posiada szereg zalet. Należą do nich innowacyjność, bezkonkurencyjna skuteczność oraz bezpieczeństwo terapii mięśniaków u kobiet. Potwierdzają to zagraniczne ośrodki medyczne, które od kilkunastu lat preferencyjnie przeprowadzają ten bezinwazyjny zabieg ultradźwiękami. Jest on bezbolesny, a zatem wykonywany bez znieczulenia oraz nie wymaga od pacjenta pobytu stacjonarnego w celu jego wykonania. Okres rekonwalescencji wynosi zaledwie kilka dni. Zabieg embolizacji tętnic macicznych | Żagiel Med. Szpital i przychodnie w Lublinie W szpitalu Żagiel Med w Lublinie proponujemy leczenie objawowych mięśniaków macicy metodą embolizacji tętnic macicznych. Leczenie to realizujemy we współpracy z Zakładem Elektroradiologii Samodzielnego Publicznego Szpitala Klinicznego Nr 1 w Lublinie, kierowanym przez dr hab. Radosława Pieturę, który zainicjował ten sposób terapii w Polsce. Wskazania do zabiegu: Wskazaniem do zabiegu embolizacji tętnic macicznych są objawowe mięśniaki macicy (powodujące obfite krwawienia lub krwotoki, uczucie ciężkości w okolicy podbrzusza, trudności w utrzymaniu moczu – ucisk na pęcherz moczowy); wymienione objawy muszą być zweryfikowane odnośnie ich przyczyny – czy nie są wywołane innymi stanami chorobowymi niż mięśniaki macicy. W 2006 i 2008 roku Amerykańskie Towarzystwo Ginekologów i Położników rekomendowało metodę embolizacji mięśniaków macicy jako bezpieczną i skuteczną metodę leczenia. W 2010 roku połączone komitety: Brytyjskiego Królewskiego Towarzystwa Ginekologów i Położników oraz Brytyjskiego Królewskiego Towarzystwa Radiologów również rekomendowały tę metodę jako równoprawną, w wybranych przypadkach, z leczeniem chirurgicznym. Opis zabiegu Historia leczenia objawowych mięśniaków macicy tą techniką sięga roku 1995. Na czym polega ten zabieg? Istota zabiegu sprowadza się do zamknięcia naczyń krwionośnych – tętnic zaopatrujących macicę, a tym samym mięśniaki, w krew. Takie radykalne zmniejszenie dopływu krwi powoduje zmiany degeneracyjne (częściowe obumieranie komórek mięśniowych), które prowadzą do zmniejszenia wielkości guza. U ok. 80% kobiet po zabiegu embolizacji obserwuje się ustąpienie lub znaczne zmniejszenie dolegliwości. Zabieg embolizacji wykonuje się za pomocą specjalnego cewnika wprowadzanego do tętnicy udowej w okolicy pachwiny. Wcześniej skórę w tej okolicy znieczula się celem zniesienia bólu związanego z nakłuciem. Dalsze etapy zabiegu są niebolesne. Poprzez wprowadzony cewnik podawany jest środek kontrastowy umożliwiający uwidocznienie naczyń krwionośnych zaopatrujących macicę w krew na ekranie rentgenowskim. Widząc naczynia maciczne lekarz wprowadza cewnik, najpierw do jednej, potem do drugiej tętnicy macicznej i podaje środek, który ma za zadanie zamknąć światło tych naczyń. Po zakończonym zabiegu usuwa się cewnik z tętnicy biodrowej i uciska to miejsce przez 10 minut celem zatamowania ewentualnego krwawienia. Kilka minut po zabiegu najczęściej pojawia się dość silny ból w okolicy podbrzusza związany z niedokrwieniem macicy. W celu zwalczania tego bólu, który może trwać przez pierwszą dobę, podajemy pacjentce silnie działające leki p/bólowe. W Szpitalu Żagiel Med możemy zaoferować znieczulenie zewnątrzoponowe samego zabiegu jak też utrzymywać je do czasu ustąpienia dolegliwości. Jest to w tym przypadku najbardziej skuteczny sposób walki z bólem. Jak się przygotować? Embolizację tętnic macicznych staramy się wykonywać po zakończeniu krwawienia miesiączkowego. W dniu zabiegu pacjentka powinna pozostawać na czczo. Jeżeli przyjmuje na stałe lekarstwa powinna je przyjąć popijając minimalną ilością wody. Zalecana diagnostyka przed zabiegiem Zabieg embolizacji tętnic macicznych wykonywany jest po kwalifikacji ginekologicznej i radiologicznej. Do kwalifikacji niezbędne są wyniki następujących badań: grupa krwi, czynnik Rh morfologia krwi stężenie FSH i estradiolu w surowicy krwi (między 3 – 5 dniem cyklu) układ krzepnięcia (APTT, INR) badanie ogólne moczu badanie cytologiczne szyjki macicy badanie bakteriologiczne wydzieliny z pochwy biopsja endometrium u kobiet po 40 roku życia badanie USG narządu rodnego badanie miednicy za pomocą rezonansu magnetycznego bez podania kontrastu (sugerowane sekwencje: T1Ax, T1Sag Fatsat, T1Cor Fatsat, T2Sag, T2Ax, T2Cor) inne badania dokumentujące stan zdrowia pacjentki Przewidywany czas hospitalizacji Zabieg embolizacji wykonywany jest w godzinach przedpołudniowych w Szpitalu Klinicznym Nr 1 w Lublinie do którego pacjentka przewożona jest ze Szpitala Żagiel Med. Po zabiegu pacjentka wraca z powrotem do naszego szpitala w którym pozostaje pod opieką przez najbliższą dobę. Wypis do domu planowany jest na dzień następny. Zalecenia po zabiegu, rekonwalescencja W dniu zabiegu pacjentka powinna pozostawać w łóżku. W pierwszej dobie stosowane są leki p/bólowe (dożylnie lub w przypadku znieczulenia – cewnikiem do przestrzeni zewnątrzoponowej). W pierwszych dniach po zabiegu może pojawić się niewielkie plamienie dróg rodnych oraz podwyższona temperatura ciała (do 37,5 – 37,8 oC). Może też występować ból w okolicy podbrzusza o miernym nasileniu. U około 10% kobiet po zabiegu embolizacji mogą występować upławy o nieprzyjemnym zapachu trwające kilka do kilkunastu dni. Powrót do normalnej aktywności powinien nastąpić po 2-3 tygodniach od zabiegu. kontakt: [email protected] tel. 81 44 10 888 ( tel. kom: 693 101 100 Opracowanie: dr n. med. Tomasz Radomański Mięśniaki macicy to łagodne guzy zlokalizowane w jej ścianach. Występują u 20 do 40% kobiet w wieku powyżej 35 roku życia. Mogą powodować bolesne miesiączki, nietrzymanie moczu, ból w podbrzuszu, bolesność podczas współżycia, problemy z zajściem w ciążę. Embolizacja to niechirurgiczna, bezpieczna i skuteczna metoda leczenia mięśniaków macicy. Jej efektem jest znaczne zmniejszenie objętości guzów, dzięki zamknięciu drobnych naczyń doprowadzających do nich krew. Zabieg polecany jest kobietom, które chcą w skuteczny i minimalnie inwazyjny sposób pozbyć się uciążliwych dolegliwości związanych z mięśniakami macicy. Diagnostyka mięśniaków macicy krok po kroku: wizyta ginekologiczna połączona z wywiadem w kierunku nieprawidłowych krwawień, USG ginekologiczne transwaginalne, diagnoza lekarska. Przeciwwskazaniem do wykonania embolizacji są mięśniaki uszypułowane, zakażenia, uczulenie na kontrast, niewydolność nerek, nieleczone choroby tarczycy i ciąża. Jak przebiega zabieg embolizacji mięśniaków macicy Przed zabiegiem stosowane jest znieczulenie zewnątrzoponowe, dzięki czemu przez specjalny cewnik podawane są leki przeciwbólowe w czasie i po zabiegu. Poprzez dwumilimetrowe nacięcie w okolicy prawej pachwiny, do tętnicy udowej lekarz wprowadza cieniutki cewnik. Następnie pod kontrolą obrazu rentgenowskiego podaje kontrast, aby zlokalizować naczynia doprowadzające krew do mięśniaków. Lekarz przez cewnik wstrzykuje materiał embolizacyjny, blokując dopływ krwi do mięśniaka. Podczas jednego zabiegu można leczyć wszystkie zdiagnozowane guzy. Mięśniaki wydalane są z organizmu drogami rodnymi. Zabieg trwa około 1 godziny, po embolizacji mięśniaków macicy należy zostać w szpitalu 1-2 doby. Po maksymalnie dwóch dobach po operacji Pacjentka wraca do domu. Kilka dni po zabiegu może występować niewielkie plamienie z dróg rodnych. Przez miesiąc temperatura ciała może być lekko podwyższona. Po trzech miesiącach cykl menstruacyjny powinien wrócić do normy, a ewentualne bóle podbrzusza minąć. Warto w tym czasie wykonać kontrolny rezonans magnetyczny. Zalety zabiegu embolizacji mięśniaków macicy w Salve Medica: minimalnie inwazyjna metoda leczenia mięśniaków, brak cięcia chirurgicznego, brak szwów i blizn, brak bólu dzięki znieczuleniu zewnątrzoponowemu, krótkotrwała hospitalizacja i rekonwalescencja, możliwość usunięcia wszystkich zdiagnozowanych mięśniaków podczas jednego zabiegu, ustąpienie nieprawidłowych krwawień zaraz po zabiegu, zabieg nie wiąże się z usunięciem macicy. Serdecznie witamy w Centrum FUS Obecnie przypuszcza się, że przyczyną powstawania mięśniaków są uwarunkowania genetyczne oraz stymulacja hormonalna. Mięśniaki powstają w macicy (uterus). Zazwyczaj mięśniaki tworzą się u kobiet między 20 a 50 rokiem życia. Fakt ten potwierdza przypuszczenie, że mięśniaki powstają w sposób uwarunkowany hormonalnie. Ginekolog może sprawdzić obecność mięśniaków (liczba, umiejscowienie i wielkość), wykonując badanie ultrasonograficzne – wówczas może stwierdzić, czy to one są przyczyną dolegliwości. Pacjentka powinna porozmawiać ze swoim ginekologiem, jeśli zaobserwuje u siebie co najmniej jeden z następujących objawów: Obfite i długie krwawienia miesiączkowe Ból pleców lub nóg albo też ucisk w miednicy Niemożność zajścia w ciążę lub poronienie Ból w trakcie współżycia Częsty ucisk na pęcherz Zasadniczo nie można z góry określić, które mięśniaki da się wyleczyć przy użyciu metody MRgFUS, a których nie. Decyzja może zostać podjęta tylko w odniesieniu do indywidualnego przypadku, podczas rozmowy z pacjentką po przeprowadzeniu badania wstępnego, jeśli dostępne są zdjęcia radiologiczne z rezonansu magnetycznego (MRI), na podstawie których można zaplanować leczenie metodą MRgFUS. Faktem jest, że pewne rodzaje mięśniaków są trudniejsze do wyleczenia metodą MRgFUS, ewentualnie radiolog zajmujący się badaniem mięśniaków może odradzić terapię, jeśli prawdopodobieństwo skuteczności leczenia wydaje się zbyt małe. Jednak w FUS-Center zdarzały się poszczególne przypadki skutecznego leczenia także trudnych mięśniaków, np. mięśniaków silnie ukrwionych, mięśniaków podsurowicówkowych czy mięśniaków o średnicy przekraczającej 10 cm. Historia przebytych chorób oraz chorób występujących w rodzinie (np. alergii) Trwające obecnie choroby Przyjmowane leki Obecność ciąży Informacja, czy pacjentka może zostać poddana leczeniu z zastosowaniem tomografii jądrowego rezonansu magnetycznego/MRI (nieodpowiednie np. dla osób z rozrusznikiem serca lub pacjentek uczulonych na środek cieniujący) Niektóre z kobiet mówiły o wrażeniu ciepła lub gorąca na skórze lub w miednicy. Inne odczuwały krótkie “ukłucie” lub trwające kilka sekund “pieczenie” w momencie emisji energii. Pacjentka leży na specjalnym stole terapeutycznym do MRI i podczas całego zabiegu może się komunikować z zespołem opieki medycznej. Podczas zabiegu lekarz udzieli informacji o możliwych odczuciach, które mogą normalnie wystąpić. Udzieli on wskazówki, że w razie gdyby odczucia odbiegały od opisanych, wówczas pacjentka powinna nacisnąć przycisk, który trzyma w dłoni, by przerwać zabieg. Czas trwania całego procesu zależy od harmonogramu badań. Konieczna jest wizyta w celu wykonania badania wstępnego, wizyta, w czasie której odbywa się właściwy zabieg, oraz kolejna wizyta w celu wykonania badania kontrolnego po ok. 6–12 miesiącach. Zabieg MRgFUS przeprowadzany jest ambulatoryjnie. Zabieg trwa zazwyczaj 3–4 godziny. Następnie pacjentka musi odpoczywać przez 1–2 godziny. Potem może wrócić do domu. W przypadku dużej odległości od miejsca zamieszkania oferujemy także możliwość bezpłatnego noclegu w naszej Klinice. Zazwyczaj po 1–2 dniach możliwy jest powrót do normalnego trybu życia. Ogólnie rzecz biorąc, MRgFUS jest bezpieczną i szczególnie łagodną metodą leczenia mięśniaków. Jak dotąd do komplikacji doszło w nielicznych przypadkach; odsetek poważnych komplikacji jest niezwykle niski. Należy porozmawiać ze swoim lekarzem o prawdopodobieństwie wystąpienia następujących komplikacji: Ból/skurcze w podbrzuszu, ból pleców lub nóg Nudności i/lub gorączka Powierzchniowe, punktowe zaczerwienienie/oparzenia skóry Infekcja dróg moczowych Możliwość wystąpienia upławów, plamienia i/lub krwawienia międzymiesiączkowego do 3 miesięcy od zabiegu Reakcje alergiczne na środek cieniujący lub środki uspokajające Problemy z krążeniem podczas zabiegu lub po nim Uczucie gorąca podczas terapii Podrażnienie nerwów Bardzo rzadko: Uszkodzenie jelit Dodatkowe ryzyko: Istnieje niewielkie ryzyko, że zabieg nie okaże się skuteczny i pacjentka będzie ewentualnie potrzebować alternatywnej terapii, by złagodzić swe dolegliwości. – Zabieg może skutecznie zmniejszyć dolegliwości, jednak istnieje możliwość, że w późniejszym czasie pojawią się kolejne, nowe mięśniaki, które będą wymagać dalszego leczenia. To ryzyko odnosi się do wszystkich możliwych metod leczenia mięśniaków z wyjątkiem histerektomii (usunięcia macicy). Pokrycie kosztów leczenia metodą MRgFUS obecnie nie jest jeszcze ujęte w katalogu świadczeń każdej ustawowej kasy chorych. Pełne pokrycie kosztów można uzyskać obecnie tylko z następujących kas chorych: Techniker Krankenkasse, AOK Bayern oraz Barmer GEK. Dzięki naszemu wieloletniemu doświadczeniu i stałemu kontaktowi z poszczególnymi kasami chorych mamy już wyznaczone w kasach stałe osoby do kontaktu i w związku z tym w większości ustawowych kas chorych uzyskujemy pokrycie kosztów leczenia na podstawie indywidualnej decyzji. Możemy zatem złożyć w imieniu pacjentki wniosek o pokrycie kosztów leczenia. Prywatne ubezpieczenie zdrowotne pokrywa z reguły koszty leczenia metodą MRgFUS częściowo lub w niektórych przypadkach w całości. Przed przystąpieniem do leczenia składamy wniosek o pokrycie jego kosztów, przedstawiając dokładne ich zestawienie. DEBEKA, jako pierwsza prywatna kasa chorych, pokrywa całość kosztów. Ponieważ przyczyna powstawania mięśniaków ciągle nie jest znana, nie ma jasnych zaleceń, jak im zapobiegać. Jednak ponieważ istnieje przypuszczenie, że tworzenie się mięśniaków jest uwarunkowane hormonalnie, zalecamy unikanie produktów zawierających estrogeny, np. produktów sojowych czy dziurawca w dużych dawkach. W przypadku zajścia w ciążę pomimo mięśniaka, ciążę należy donosić bez leczenia mięśniaka. W trakcie ciąży nigdy nie usuwa się mięśniaków. Jeśli dolegliwości nie ustąpią po urodzeniu dziecka, należy omówić dalsze leczenie ze swoim ginekologiem. Mięśniaki niekonieczne muszą przeszkadzać w zajściu w ciążę, jednak w czasie ciąży prowadzą do pewnych niedogodności. W przypadku niektórych umiejscowień mięśniaki mogą prowadzić do poronień. Mięśniaki mogą ponadto utrudniać poród, jeśli ze względu na swe umiejscowienie blokują kanał rodny. W takim przypadku lekarz zaleci ewentualnie cesarskie cięcie. Mięśniaki zwiększają ryzyko silnych krwawień po porodzie i mogą wydłużyć czas, zanim brzuch powróci do swoich normalnych rozmiarów. Histerektomia to drugi po cesarskim cięciu, najczęściej wykonywany zabieg ginekologiczny na świecie. W Polsce każdego roku usunięcie macicy wykonuje się u 35 tys. kobiet, najczęstszą przyczyną są nawracające mięśniaki oraz obfite miesiączki, które mogą prowadzić do anemii. Jak usunięcie macicy wpływa na zdrowie, seks i jak szybko można wrócić do pracy? Usunięcie macicy, razem z trzonem i szyjką, to operacja, którą wykonuje się po otwarciu jamy brzusznej lub przez pochwę. W szpitalu spędza się wówczas do pięciu dni. Istnieje też zabieg usunięcia samego trzonu macicy - amputacja nadpochwowa wykonywana jest najczęściej u młodszych kobiet. Możliwe jest również wykonanie zabiegu laparoskopowo, wówczas najszybciej dochodzi się do siebie i już po jednym dniu można opuścić szpital. Choć żadna operacja nie gwarantuje braku skutków ubocznych, usunięcie macicy należy do tych zabiegów, po których powikłania zdarzają się bardzo rzadko. Podczas 1,4 proc. operacji dochodzi do uszkodzenia pęcherza moczowego lub jelita, w sześciu procentach przypadków stwierdza się powikłania pooperacyjne. W 2018 roku do zabiegu usunięcia macicy przyznała się amerykańska producentka i aktorka, Lena Dunham, która cierpiała z powodu bolesnej endometriozy i od niemal dziesięciu lat zmagała się z ogromnym cierpieniem. Na łamach miesięcznika “Vogue” Dunham wyznała, że przerobiła różnego rodzaju terapie, ale dopiero usunięcie macicy pozwoliło jej wrócić do normalnego życia. Wśród znanych kobiet, które opowiedziały o histerektomii są również Fran Drescher (znana z popularnego serialu “Niania”), Elizabeth Taylor, Eva Peron czy Doris Day. Usunięcie macicy kiedy do pracy Każda kobieta będzie dochodzić do siebie inaczej po przejściu zabiegu histerektomii. Część pacjentek po laparoskopowym usunięciu macicy może wrócić do pracy już po dwóch tygodniach od zabiegu. Usunięcie całej macicy, razem z trzonem i szyjką, może wymagać miesięcznego zwolnienia, a dojście do siebie może zająć kolejne miesiące. U niektórych kobiet potrzebne będą dwa miesiące zwolnienia i dopiero po tym czasie będzie można pomyśleć o powrocie do pracy. Usunięcie trzonu macicy Z medycznego punktu widzenia 90 proc. kobiet decyduje się na usunięcie trzonu macicy ze względu na powracające mięśniaki, czyli łagodne guzy macicy. Histerektomia daje 100 proc. ochronę przed nowotworami trzonu, szyjki macicy i jajników, chorób, których ryzyko wystąpienia wzrasta szczególnie u kobiet po 55. roku życia. Ginekolodzy często proponują kobietom, które zbliżają do do menopauzy, usunięcie trzonu macicy razem z przydatkami, aby w ten sposób zapobiec nowotworom, które nie dają żadnych symptomów. Kobiety po usunięciu trzonu macicy łagodniej przechodzą samą menopauzę, lepiej też tolerują hormonalne leczenie zastępcze. U młodszych pacjentek usunięcie trzonu macicy to zazwyczaj decyzja związana z nawracającymi mięśniakami, które nie poddają się leczeniu farmakologicznemu oraz bardzo obfitych miesiączkach prowadzących do anemii. Powodem usunięcia trzonu macicy może być również endometrioza, przewlekła choroba hormonalno-immunologiczna, na którą w Polsce choruje dwa miliony kobiet. Lekarze wskazują natomiast, że obniżenie macicy nie powinno być przyczyną przeprowadzenia zabiegu histerektomii. Przywołują badania Instytutu Roberta Kocha w Berlinie, które wykazały, że 80 proc. zabiegów usunięcia macicy można było uniknąć, szczególnie w tych przypadkach, w których zdiagnozowanym schorzeniem było obniżenie narządów miednicy mniejszej. Usunięcie macicy a współżycie W histerektomii nie wycina się jajników, a to one odpowiadają za produkcję hormonów, również tych, które odpowiadają za libido czy PMS. Jak wygląda seks po usunięciu macicy? Specjaliści tłumaczą, że u części pacjentek, szczególnie tych, u których histerektomia zakończyła wiele dolegliwości związanych z ciągłymi wzdęciami i bólami brzucha, obfitymi miesiączkami czy uciskiem na pęcherz moczowy, usunięcie macicy wpływa bardzo korzystnie na poprawę życia seksualnego. Niektóre kobiety po histerektomii skarżą się, że seks przestał sprawiać im taką przyjemność, jak wcześniej, odczuwają również dolegliwości bólowe w trakcie współżycia. Lekarze tłumaczą, że wiele zależy od rodzaju zabiegu, wcześniej przebytych operacji czy porodów, usunięcie macicy może pogłębić istniejące problemy w tym obszarze. Terapueci są zdania, że po histerektomii trzeba dać sobie czas na to, aby na nowo odnaleźć radość z seksu, który z anatomicznego punktu odczuwania zaczyna się w mózgu i łechtaczce. Usunięcie trzonu macicy a tycie Czy histerektomia wpływa na zwiększone tycie? Sam zabieg oczywiście nie ma takiego wpływu, ale oszczędny tryb życia i zmniejszona aktywność fizyczną w kolejnych miesiącach po usunięciu trzonu macicy na pewno może wpłynąć na zwiększenie się wagi. Należy pamiętać o tym, że zwiększenie masa ciała po operacji może sprzyjać obniżeniu i wypadaniu narządów. Dlatego nie należy rezygnować całkowicie z fizycznej aktywności. Na początek warto zacząć od krótkich spacerów, po dwóch miesiącach można zastąpić je energicznym marszem, jazdą na rowerze czy pływaniem. Warto stosować również dobrze zbilansowaną dietę, w której nie będzie brakować najważniejszych składników odżywczych. Usunięcie polipa szyjki macicy - zalecenia po zabiegu Po zabiegu usunięcia polipa szyjki macicy należy odpocząć przez pół godziny w pozycji siedzącej, po tym czasie można przygotować się do opuszczenia przychodzi czy kliniki, w której odbył się zabieg. Przez dwa tygodnie nie należy korzystać z kąpieli w wannie, chodzić na basen czy kąpać się w morzu. Nie można również w tym czasie odwiedzać sauny, wykonywać obciążających ćwiczeń czy podnosić ciężkich przedmiotów. Przez dwa tygodnie po zabiegu nie należy stosować także tamponów, środków dopochwowych oraz należy powstrzymać się od współżycia. Zobacz także: "Endometrioza, niedoczynność, insulinooporność - miałam wszystko żeby nie zajść w ciążę. Ale się udało" Kobiety z endometriozą opowiadają o swoich doświadczeniach z lekarzami Siedem najgorszych mitów na temat endometriozy Kiedy dowiedziałam się, że mam raka macicy, młodsza córeczka miała 6, jej starsza siostra zaledwie 21 miesięcy. Pierwszym objawem raka było krwawienie z macicy. Przetrwałam. Nie dałam się chorobie. Konieczna była operacja usunięcia macicy (histerektomia). Pierwszym objawem raka było krwawienie z macicy. Konieczna była operacja usunięcia macicy (histerektomia). Rak macicy ujawnił się nagle, konieczna była histerektomia, ale udało się! Natalie urodziła się zdrowa. Ważyła 3,8 kg. Mój drugi poród zniosłam nieźle i bez komplikacji. Ze szpitala Roosevelt na Manhattanie wyszłam po 36 godzinach od porodu. Mała rosła jak na drożdżach. Czułam się szczęśliwa i zmęczona. Nic dziwnego, bo przecież w domu była jeszcze jedna córeczka, która skończyła zaledwie 15 miesięcy. Zajęcia wokół nich nie krwawienie z macicy pojawiło się dwa miesiące po porodzie. Trwało 12 dni. Zaniepokojona poszłam do lekarza. Mój ginekolog po badaniu stwierdziła, że nie widzi nic Dopóki karmisz piersią, to macica może być rozregulowana. Możesz plamić i nawet krwawić. Nie przejmuj się – się nie przejmować, chociaż krwawiłam. Raz mniej, raz bardziej. Czułam się słabo. Po kolejnych dwóch tygodniach wybrałam się do innego ginekologa. Zrobiła mi USG brzucha. - Masz hyperplasia – wiedziałam, co to znaczy. W domu od razu wrzuciłam hasło do Internetu i znalazłam, że to przerost błony śluzowej macicy. Dowiedziałam się, że na 100 kobiet z tą chorobą, tylko u dwóch, może trzech przeradza się ona w raka macicy. Mały procent. Moja szansa, żebym znalazła się w tej grupie jest minimalna – pocieszałam się. Zwłaszcza, że wyniki biopsji były optymistyczne. Żadnych rakowych komórek. Czeka mnie operacja usunięcia macicy Dwumiesięczna kuracja zastrzykami niosła nadzieję. Wstrzymywała krwawienia na kilka dni. Musiałam przestać karmić Natalie piersią, żeby sztuczny hormon nie dostawał się do jej organizmu. Najpierw czułam się winna, potem myślałam, że to przecież dla ratowania mojego zdrowia. Dobiła mnie jednak rozmowa z Masz 50 procent szansy, że uratujemy macicę. Widzę nowe ogniska choroby. Nie wiem, dlaczego twój organizm nie odpowiada na kurację – usłyszałam pewnego Co mam robić? – zapytałam. - Profilaktycznie usunąć macicę - padła odpowiedź. Zrobiło mi się ciemno w oczach. Ja przecież mam tylko 41 lat! Sharon Quayle, Klinika Nyack, Nowy Jork, USA Po 6 tygodniach od histerektomii może zacząć życie seksualne. W przypadku, kiedy mamy do czynienia z pooperacyjną menopauzą, objawiającą się między innymi suchością pochwy warto wydłużyć grę wstępną i używać środków kobiety, które przed operacją nie zdążyły urodzić dzieci skarżą się, utraciły swoją kobiecość. Ale większość czuje ulgę,ponieważ operacja likwiduje przykre dolegliwości np. silne krwawienia. Po operacji bardzo zalecam ruch - jazdę na rowerze, bieganie, gimnastykę - cokolwiek, co pomoże utrzymać organizm w dobrej kondycji, bez nadwagi. Historia chorób rodziny nie pracowała na moją korzyść. Moja mama miała usunięte wszystkie organy kobiece w wieku 50 lat. Podobnie było z jej młodszą siostrą. Obie cierpiały z powodu wielkich mięśniaków. A druga siostra mamy umarła na raka jajników. Przez tydzień podejmowałam decyzję. Mój mąż mówił, żebym robiła to, co uważam za słuszne. Byłam przybita. Intuicja mówiła mi, że muszę zrobić wszystko, żeby żyć dla moich dwóch malutkich córeczek. Zgodziłam się na sali operacyjnej weszłam sama. Miałam założony rozpinany fartuch. Skarpetki na nogach i czepek na głowie. Anestezjolog kazał mi wejść na stół. Wąski i długi. Nad nim wisiała wielka lampa. Gdy leżałam, słyszałam stukot narzędzi operacyjnych, które układały na bocznym stole dwie Czuję się jakbym była w kuchni restauracyjnej – powiedziałam. Anestezjolog roześmiał się po czterech godzinach. Ujrzałam nad sobą twarz mojej ginekolog. - Usunęłam również jajniki. Nie wyglądały zdrowo – powiedziała. Zakręciło się mi w głowie. Przecież miała usunąć tylko macicę. Ale nie miałam siły mówić. szpitala, w którym spędziłam 48 godzin, pamiętam zatroskaną twarz męża i prywatną pielęgniarkę. Poradziła ją znajoma, która przeszła podobną operację. Szpital bez oporów zgodził się i dał numer telefonu do biura usług prywatnych pielęgniarek. Wybraliśmy asystentkę pielęgniarki za 250 dolarów na 12 godzin. Pielęgniarka z pełnymi kwalifikacjami kosztuje trzy razy tyle. Sonia była z Jamajki. Pomagała mi wstać do łazienki. Myła mnie. Trzymała za rękę. Podawała lód do ssania. Po operacji usunięcia macicy (histerektomii) Do domu wróciłam obolała. Leżałam w łóżku i patrzyłam w telewizor. Nie mogłam trzymać malutkiej Natalie, która wyciągała do mnie ręce. Mama posadziła ją obok mnie na łóżku, bo przez 6 tygodni od operacji nie wolno mi było nic dźwigać. Nie mogłam jeść. Nie mogłam spać. Czekałam niecierpliwie na wyniki badań patologicznych mojej usuniętej macicy i jajników. Wreszcie przyszły po 10 dniach od operacji. Ginekolog kazała mi usiąść. Mój mąż trzymał mnie za Jajniki są OK. Ale znaleziono mały guzek w ścianie macicy. Mniejszy niż 2,1 milimetra. - To był rak – powiedziała patrząc mi w oczy. I podsunęła mi pudełko z papierowymi chusteczkami do uznał, że rak był na tyle mały, że nie trzeba podawać chemii, ani naświetlać. Operacja załatwia sprawę. Teraz co 4 miesiące chodzę na kontrolne badania do Nowojorskiego Instytutu Raka. Minęły dwa lata od operacji. Zaczynam wracać do siebie. W USA przeprowadza się rocznie ponad 600 tys. zabiegów histerektomii. Co trzecia kobieta po 60 roku życia przeszła taką operację. Histerektomia może być częściowa (usuwa się górną część macicy, a zostawia jej szyjkę), całkowita (usuwa się macicę i jej szyjkę) i radykalna (wyjęte zostają: macica, szyjka i część pochwy). Podczas operacji może też być usunięty jeden albo oba jajniki. Danuta Świątek , korespondentka z Nowego Jorku Mięśniaki macicy są łagodnymi nowotworami, które powstają z mięśniówki macicy. Ich wzrost jest pobudzany przez żeńskie hormony płciowe. Polskie Towarzystwo Ginekologiczne podaje, że są to najczęstsze chorobowe zmiany narządu rodnego u kobiet w wieku rozrodczym oraz najczęstsza przyczyna operacji ginekologicznych. Na podstawie badań epidemiologicznych eksperci PTG szacują, że mięśniaki występują u 20–40 proc. kobiet miesiączkujących, przeważnie u pań w wieku 30–50 lat. Nie udało się dotąd poznać dobrze czynników predysponujących do rozwoju tych łagodnych guzów. Wiadomo jednak, że częściej występują one u kobiet, które nie rodziły dzieci, są otyłe, a także u pań, których bliskie krewne miały mięśniaki (wpływ czynników genetycznych). Bóle, niepłodność i... strach – Mięśniaki nie muszą dawać żadnych dolegliwości. I jeżeli są bezobjawowe, diagnozuje się je często przypadkowo w badaniu klinicznym lub ultrasonograficznym – mówi prof. dr hab. n. med. Bronisława Pietrzak z Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego. Jednak u części pacjentek mięśniakom towarzyszą symptomy, które znacznie obniżają jakość życia. U jednej trzeciej, a nawet u połowy kobiet z mięśniakami występują zarówno bardzo obfite krwawienia miesiączkowe, jak i pozamiesiączkowe, które mogą być przyczyną niedoborów żelaza, niedokrwistości i osłabienia. Może też dochodzić do krwawień do jamy otrzewnowej. Aż 30 proc. kobiet z mięśniakami odczuwa z ich powodu bóle o różnym nasileniu, również podczas miesiączki. Innym przykrym objawem może być ucisk na sąsiadujące narządy. Przeważnie dotyczy to pęcherza moczowego, co może nawet powodować nietrzymanie moczu lub trudności z jego oddawaniem. Rzadziej mięśniaki uciskają na jelita, czego konsekwencją mogą być okresowe zaparcia, niedrożność jelit, bóle krzyża. Mięśniaki macicy, nawet jeśli nie dają objawów, są także istotną przyczyną zaburzeń płodności. Według ginekologa i położnika dr. Jacka Tulimowskiego zależnie od rozmiarów i umiejscowienia w macicy guzy te mogą utrudniać proces zapłodnienia – gdy mięśniak blokuje ujście jajowodu, zagnieżdżenie się zarodka w ścianie macicy, a także donoszenie ciąży. Przeważnie mogą one być przyczyną poronień lub porodów przedwczesnych. Mięśniaki mogą bowiem powodować nieprawidłowe skurcze macicy i w ten sposób wywołać przedwczesną akcję porodową. Mogą też prowadzić do krwawień w ciąży, do przedwczesnego pęknięcia błon płodowych czy oddzielenia się łożyska, a nawet – gdy mają duże rozmiary lub występują bardzo licznie – do ograniczenia wzrostu płodu. – Dane epidemiologiczne wskazują, że występowanie mięśniaków stwierdza się u 27 proc. niepłodnych kobiet, a u 10–30 proc. ciężarnych z mięśniakami macicy dochodzi do powikłań – podkreśla dr Tulimowski. Specjalista mówi też, że ponieważ współczesne kobiety coraz częściej odkładają macierzyństwo na później, liczba powikłań ciąży związanych z mięśniakami będzie rosła. Jest to bowiem głównie problem zdrowotny pań po 30. roku życia. Kobiety, które straciły dziecko z powodu mięśniaków, często obawiają się, czy uda im się jeszcze zostać mamą. – Choć mięśniaki macicy są zmianami łagodnymi, niezagrażającymi życiu, to stanowią ogromny problem, szczególnie dla kobiety, która jeszcze planuje macierzyństwo – mówi Alina Pulcer, prezes stowarzyszenia kobiet z problemami onkologiczno-ginekologicznymi Magnolia. Obecnie nasze stowarzyszenie opiekuje się pacjentką, która wcześniej miała poronienie z powodu mięśniaków, przeszła zabieg ich usunięcia, a obecnie spodziewa się dziecka. Towarzyszą jej ogromne obawy i strach, czy wszystko przebiegnie prawidłowo, czy donosi ciążę i urodzi zdrowe dziecko. Dr Tulimowski podkreśla, że mięśniaki macicy niezwykle rzadko mogą przekształcić się w nowotwór złośliwy zaliczany do mięsaków. Dotyczy to przypadków, w których mięśniak rośnie bardzo szybko i w ciągu sześciu miesięcy powiększy się od 50 do 100 proc. – Są to naprawdę bardzo rzadkie sytuacje, dlatego nie wolno straszyć pacjentek z mięśniakami nowotworem złośliwym – zaznacza. Zabieg może być konieczny W leczeniu mięśniaków macicy stosuje się przede wszystkim mniej lub bardziej inwazyjne operacje (włącznie z histerektomią, tj. usunięciem macicy), a także leki, które mają przede wszystkim zmniejszyć mięśniaki i przygotować pacjentkę do mniej inwazyjnego zabiegu. Terapię dobiera się na podstawie umiejscowienia mięśniaków, ich liczby i rozmiarów, objawów, jakie dają, planów macierzyńskich kobiety. – W ostatnich latach kładzie się duży nacisk na preferencje pacjentek, na to na przykład, czy chcą zachować macicę. Wówczas – jeżeli tylko jest taka możliwość – usuwa się same mięśniaki – wyjaśnia prof. Pietrzak. Mięśniaki wymagają leczenia operacyjnego wówczas, gdy dają silne objawy bólowe, obfite krwawienia prowadzące do niedokrwistości z niedoboru żelaza, gdy z powodu ucisku na narządy sąsiednie pacjentka ma kłopoty z wypróżnianiem, z nietrzymaniem moczu, gdy mięśniaki mają duże rozmiary, są bardzo liczne lub szybko rosną. – Jeśli nie uzyskujemy poprawy za pomocą innych metod terapii, jak uzupełnianie żelaza, leczenie farmakologiczne, to powinno się wykonać operację – zaznacza dr Tulimowski. Według niego wskazaniem do operacji jest także sytuacja, w której z użyciem dostępnych metod diagnostyki nie można wykluczyć guza jajnika. Operacyjne leczenie mięśniaków stosuje się również u kobiet, u których guzy te mogą być prawdopodobną przyczyną problemów z zajściem w ciążę. Histerektomię, czyli usunięcie macicy, stosuje się przede wszystkim u kobiet, które nie planują już urodzić dziecka, a objawy związane z obecnością mięśniaków bardzo utrudniają im życie. W Polsce jest to nadal jedną z najczęściej stosowanych metod leczenia mięśniaków. – Większość pacjentek chce jednak zachować macicę, która jest traktowana jako atrybut kobiecości. Wówczas – jeśli to możliwe – stosuje się leczenie zachowawcze. Trzeba jednak pamiętać, że po takim leczeniu w 30–40 proc. przypadków choroba nawraca – zaznacza dr Tulimowski. Dzięki rozwojowi technik operacyjnych, obecnie można stosować coraz mniej inwazyjne metody usuwania mięśniaków, w stosunku do tradycyjnej operacji z otwarciem jamy brzusznej, tj. laparotomii. Jest to na przykład miomektomia laparoskopowa, czyli laparoskopowe usuwanie mięśniaków macicy. Stosuje się ją w przypadku mięśniaków o średnicy do 7 cm. Innym przykładem mało inwazyjnego zabiegu jest histeroskopia, czyli zabieg wykonywany za pomocą wziernika. Jest wykorzystywana do wyłuszczania mięśniaków umiejscowionych pod błoną śluzową macicy. – Każda operacja w obrębie macicy niesie ze sobą pewne ryzyko powikłań, które mogą obniżyć przyszłe szanse kobiety na zajście w ciążę. Dlatego im mniej inwazyjną metodę możemy zastosować, tym lepiej – tłumaczy prof. Pietrzak. W ostatnim czasie coraz większą popularność zyskują metody zabiegowe, jak mioliza, która do niszczenia mięśniaków wykorzystuje prąd elektryczny, kriomioliza, która polega na schładzaniu ich do bardzo niskiej temperatury (minus 180 st. C) oraz, nierefundowana w Polsce, tzw. termoablacja ultradźwiękowa. Dwie pierwsze metody są przeznaczone dla kobiet z mięśniakami o średnicy do 10 cm, trzecia – dla pań z mięśniakami o większych rozmiarach. ...ale czasem można go uniknąć Dr Tulimowski zaznacza, że część kobiet z mięśniakami macicy może odnieść duże korzyści z zastosowania farmakoterapii. Jeszcze do niedawna w farmakoterapii mięśniaków stosowano przede wszystkim tzw. analogi gonadoliberyny (analogi GnRH) podawane podskórnie. Powodują one zmniejszenie rozmiarów mięśniaków, ale jednocześnie wywołują objawy przedwczesnej menopauzy, takie jak uderzenia gorąca, problemy ze snem, demineralizacja kości, zaburzenia metaboliczne. W 2012 r. Komisja Europejska dopuściła do stosowania we wszystkich krajach UE nowy doustny lek – octan uliprystalu – do stosowania przed operacją u pań w wieku rozrodczym, z mięśniakami macicy, które dają umiarkowane lub ciężkie dolegliwości. Lek należy do tzw. selektywnych modulatorów receptora progesteronowego. Badania ostatnich lat dowiodły bowiem, że progesteron odgrywa istotną rolę w rozwoju mięśniaków macicy. Już w 2012 r. eksperci PTG wydali stanowisko na temat stosowania octanu uliprystalu u pacjentek z tymi łagodnymi guzami. Zwracają w nim uwagę, że rejestracja leku stanowi „ogromny postęp", gdyż daje on efekt terapeutyczny podobny do analogów GnRH, a jednocześnie powoduje znacznie mniej działań niepożądanych. Czas leczenia, który wystarczy do osiągnięcia efektów, wynosi trzy miesiące. W badaniach klinicznych leku u co najmniej 90 proc. pacjentek doszło do zahamowania obfitych krwawień. Obserwowano to już po około siedmiu dniach. Po 13 tygodniach terapii objętość guzów zmniejszała się średnio o 36 proc. lub 42 proc., zależnie od dawki leku. Leczenie farmakologiczne ma na celu głównie zmniejszenie rozmiarów mięśniaków i przygotowanie pacjentki do mniej inwazyjnej operacji. W większości przypadków po odstawieniu leczenia mięśniaki odrastają. – Część pacjentek otrzymująca ten lek może jednak dotrwać do menopauzy bez konieczności poddawania się operacji. Po menopauzie spada bowiem poziom hormonów płciowych w organizmie kobiety, a wzrost mięśniaków zostaje zahamowany – tłumaczy dr Tulimowski. – Standardy leczenia mięśniaków macicy w Polsce wciąż nie dorównują standardom panującym w krajach Unii Europejskiej. My chcemy to zmienić. Chcemy, by polskie pacjentki z mięśniakami były leczone tak jak inne Europejki – podsumowuje Alina Pulcer. Umowny próg starości osiąga w Polsce coraz większa liczba kobiet. W ginekologii można wyodrębnić schorzenia i stany związane z procesem starzenia i rozwijające się na jego tle. Problem stanowi leczenie w tym okresie, gerohigiena i rehabilitacja. Należy więc zwrócić szczególną uwagę na opiekę ginekologiczną, co jest zadaniem geriatrii ginekologicznej – nauki o chorobach wieku starczego i ich leczeniu. Prof. Ewa Dmoch-Gajzlerska Zakład Dydaktyki Ginekologiczno-Położniczej WUM Proces starzenia W okresie postmenopauzalnym w organizmie kobiety dochodzi do szeregu zmian zanikowych związanych z wygaśnięciem czynności hormonalnej jajników. Dotyczą one przede wszystkim narządu płciowego i gruczołów sutkowych. Zasadniczymi cechami starzenia jest zmniejszenie się masy czynnych metabolicznie tkanek oraz zmiany strukturalne i czynnościowe pozostałej masy tkankowej. Procesy te przebiegają odmiennie, w zależności od indywidualnych cech oraz od różnej charakterystyki tkankowej, którą pod tym względem można podzielić na tkanki bradytroficzne o wolniejszym procesie starzenia i tachytroficzne o szybszym procesie starzenia. Zależne jest to również od oddziaływania czynników neurohormonalnych i środowiska otaczającego. Proces starzenia się jest związany głównie z tkanką mezenchymalną na skutek utraty wody, elastyczności, transmineralizacji oraz zmiany komponenty białkowej struktur włóknistych – kolagenu i elastyny. Dochodzi także do zmian strukturalnych elementów komórkowych tej tkanki, a szczególnie zmian w naczyniach krwionośnych, polegających na odkładaniu się w ich warstwie wewnętrznej lipo- i glikoproteidów oraz gromadzeniu się złogów wapnia. Na skutek obrzmienia śródbłonka naczyniowego dochodzi do utrudnienia przepływu krwi i odżywiania tkanek. We włóknach nerwowych opatrzonych otoczką dochodzi do zmian degeneracyjnych osłonki rdzennej. Czynność gruczołów dokrewnych jest szczególnie związana z układem nerwowym, a zwłaszcza podwzgórzem, które poprzez szereg hormonów uwalniania (releasing hormones) dostających się do układu wrotnego przysadki uwalnia z jej części gruczołowej odpowiednie hormony tropowe. Dlatego też prawidłowy stan i działanie podwzgórza w wieku pomenopauzalnym ma duże znaczenie dla całego układu hormonalnego i sprzężenia zwrotnego. Podobnie podwzgórze jest jednym z ośrodków układu autonomicznego regulującego ciepłotę ciała, popęd płciowy, łaknienie i pragnienie, a także bierze udział w regulacji snu i powstawaniu stanów emocjonalnych. Menopauza: zmiany w układzie rozrodczym kobiety Jajniki W jajniku dochodzi w okresie pomenopauzalnym do całkowitego zaniku wszystkich specyficznych struktur gruczołu. Ciężar obu jajników powyżej 60. roku życia wynosi około 4,0 g w porównaniu do 11,3 g u kobiety młodej. Warstwa korowa ulega przerośnięciu tkanką łączną i ścieńczeniu. W naczyniach występują zmiany zwyrodnieniowe, równocześnie obserwuje się rozrost zrębu jajnika, który wytwarza głównie androgeny. W późnej starości jajniki ulegają całkowitej inwolucji, stanowiąc małe, twarde, listeczkowate twory z głębokimi rowkami. Poziom estrogenów w moczu obniża się poniżej 10 mikrogramów na 24 godziny wobec 30-50 mikrogramów/24 godz. w okresie dojrzałości płciowej. Srom, pochwa i macica Na sromie na skutek zmian zanikowych kurczą się i zmniejszają wargi sromowe mniejsze, spłaszcza się wzgórek łonowy, tracą swoje napięcie wargi sromowe większe. Wejście do pochwy staje się coraz węższe, a błona śluzowa przedsionka jest sucha, cienka i blada. Zmiany te utrudniają utrzymywanie stosunków płciowych. Również nabłonek pochwy na skutek braku estrogenów cieńczeje, ściany pochwy ulegają wygładzeniu, zanikają sklepienia i często dochodzi do zwężenia w 1/3 górnej pochwy (kraurosis vaginae), co również przyczynia się do utrudnienia współżycia płciowego. Zmienia się pH wydzieliny z pochwy – z kwaśnego na obojętny lub zasadowy. Na skutek zniknięcia z nabłonka glikogenu zmienia się mikroflora pochwy. Zanikają pałeczki kwasu mlekowego, a pojawia się flora bakteryjna mieszana, z pałeczką okrężnicy na czele. Część pochwowa ulega znacznemu skróceniu, kanał szyjki zaś zwężeniu, a jego ujście staje się punkcikowate, niekiedy całkowicie zarośnięte, co wobec istnienia innych stanów patologicznych macicy prowadzić może do szeregu poważnych powikłań. Macica również ulega zanikowi. Jej ciężar z około 58 g w wieku 40 lat zmniejsza się do 37,8 g około 70. roku życia. Błona śluzowa macicy w tym okresie cieńczeje, zanika warstwa podstawowa, nabłonek staje się niski, sześcienny, a gruczoły śluzowe wąskie i krótkie, z małą ilością wydzieliny. Zanika również podścielisko błony śluzowej. Przymacicza boczne i więzadła krzyżowo-maciczne ulegają skróceniu i zwiotczeniu, co daje w następstwie spłycenie sklepień pochwy. W jajowodach po obniżeniu estrogenów następuje spłaszczenie nabłonka, zanik rzęsek i często zarośnięcie ich światła. Opieka ginekologiczna Zbieranie wywiadów i badanie w okresie pomenopauzalnym wymaga wiele cierpliwości, taktu, życzliwości i szacunku dla kobiety, która bardzo często jest już osamotniona i pozbawiona właściwej i należytej opieki ze strony dzieci i rodziny. Przy badaniu ginekologicznym należy pamiętać, że pochwa w tym okresie ulega zwężeniu, sklepienia są zanikłe, a ściany tak ścieńczałe i nieelastyczne, że mogą ulec rozerwaniu nawet przez nieco tylko silniejszy ucisk badających palców. Przy oględzinach zewnętrznych należy zwrócić uwagę na stan ujścia cewki moczowej. Przy badaniu wewnętrznym należy pamiętać, że macica w tym okresie jest zanikła, podobnie jak jajniki. W przypadku stwierdzenia zmian podejrzanych o proces nowotworowy obowiązuje pobranie wycinka. Jeżeli przeprowadza się test hormonalny (próba Meigsa) mający wykazać stopień reaktywności ściany pochwy na podawanie estrogenów, to zarówno przed, jak i po teście należy pobrać wymaz cytohormonalny. Najczęstsze dolegliwości i schorzenia Do najczęstszych dolegliwości i schorzeń okresu pomenopauzalnego należą: 1) zmiany na sromie (marskość i rogowacenie białe); 2) starcze zapalenie błony śluzowej macicy; 3) cukrzycowe zapalenie sromu; 4) idiopatyczny świąd sromu (neurodermatitis); 5) zanikowe zapalenie pochwy; 6) wypadanie macicy i pochwy; 7) nietrzymanie moczu; 8) osteoporoza. Podsumowanie Badania wśród kobiet po menopauzie przeprowadzone przez Zakład Dydaktyki Ginekologiczno-Położniczej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego (Ewa Dmoch-Gajzlerska, Maria Rabiej), a dotyczące badań profilaktycznych, wykazały, że: 1) Wszystkie kobiety w okresie postmenopauzalnym uznają zasadność badań profilaktycznych. 2) 25% kobiet nie zna zasad wykonywania samobadania piersi. 3) Krwawienie po menopauzie jest objawem zawsze zmuszającym do konsultacji z lekarzem ginekologiem. 4) Nietrzymanie moczu jest objawem ukrywanym przez kobiety. Na podstawie posiadanych danych i obecnej wiedzy możemy stwierdzić, że istnieje potrzeba głębszego holistycznego podejścia do całej populacji kobiet w okresie pomenopauzalnym. Podziel się Ponad 90% kobiet oceniło swoją wiedzę w zakresie stosowanej metody antykoncepcji jako dobrą lub bardzo dobrą – wynika z badania opinii zainicjowanego... czytaj dalej Czym są POLIPY? Polipy to zazwyczaj łagodne, nienowotworowe zmiany. Niektóre systematycznie się rozrastają, inne powstają i po pewnym czasie znikają. Jednak nie wolno ich lekceważyć, ponieważ niektóre rodzaje polipów mają skłonność do złośliwienia. Są dwa podstawowe rodzaje polipów - uszypułowane i nieuszypułowane. Polip uszypułowany można porównać do guzika na nóżce i ten rodzaj zmian najczęściej występuje. Polip bez szypuły to guzowata narośl na powierzchni błony śluzowej. Oba rodzaje polipów mogą rozwinąć się w niemal każdym miejscu naszego ciała. Najczęściej jednak pojawiają się na błonie śluzowej nosa, przełyku, w zatokach szczękowych, na strunach głosowych, w krtani, niekiedy w uchu. Kolonizują również jelito grube oraz u kobiet macicę i szyjkę macicy. Rzadziej rozwijają się w żołądku i jelicie cienkim. Niektóre osoby dziedziczą skłonność do tworzenia się polipów. Ich występowanie jest wtedy związane z chorobami, które określa się jako rodzinną polipowatość gruczolakowatą. Mnogie polipy (często ponad 100) pojawiają się w jelicie grubym i – jeśli nie są leczone – zwykle po 20 latach przekształcają się w zmiany nowotworowe jelita grubego. U podłoża powstawania polipów mogą leżeć również zaburzenia rozwojowe, które są następstwem chorób uwarunkowanych genetycznie, np. zespołu Gorlina – rzadkiej genetycznie uwarunkowanej choroby układu wydzielania wewnętrznego. Osoby rodzinnie obarczone skłonnością do występowania polipów powinny być pod szczególną opieką gastrologa. Niekiedy wystarcza usunięcie samych polipów z jelita. Innym razem konieczne jest usunięcie narządu, w którym powstały. Na szczęście są to sytuacje dość rzadkie, a większość polipów ma łagodną postać. POLIPY: w nosie i w krtani Osoby, które mają polipy stale mają katar i niedrożny (zatkany) nos, co utrudnia swobodne oddychanie oraz odróżnianie zapachów. Niektóre osoby mogą całkowicie utracić węch. Zdarza się także, że z powodu polipów dochodzi do zmiany barwy głosu. Jest on mało dźwięczny i niski. Polipy nosa rozwijają się często u osób cierpiących z powodu astmy oskrzelowej lub nadwrażliwości na salicylany (kwas acetylosalicylowy). Zazwyczaj są usytuowane przy ujściu zatok do nosa i w miarę rozrastania się prowadzą do deformacji nosa. Nie ma skutecznego sposobu farmakologicznego leczenia polipów nosa. Trzeba je usunąć operacyjnie. Zwykle robi się to przy użyciu endoskopu. To polipektomia endoskopowa. Na polipy krtani najczęściej narażone są osoby pracujące głosem – śpiewacy, nauczyciele oraz nałogowi palacze tytoniu. Polipy umiejscowione w krtani mogą być powodem duszności oraz nie mijającej chrypy. Niezależnie od rodzaju i wielkości polipów znajdujących się w krtani wszystkie należy usunąć chirurgicznie, ponieważ mają tendencję do złośliwienia. Zabieg przeprowadza się endoskopowo. Polipy: żołądka i jelit Często polipy żołądka i jelit nie dają żadnych dolegliwości, chociaż bywa też, że są przyczyną krwawienia z odbytu. Ale objawem nie charakterystycznym mogą by ichć także bóle i kurcze w dole brzucha. Kobiety porównują je do bólu występującego przed miesiączką, a panowie do tych odczuwanych przy zapaleniu pęcherza. Polipy w jelicie grubym wykrywa się przypadkowo przy radiologicznym badaniu przewodu pokarmowego, ale zwykle podczas kolonoskopii. Ponieważ polipy w jelicie grubym dość łatwo ulegają zezłośliwieniu, należy je usunąć. Jeśli nie są zbyt duże można to zrobić w czasie kolonoskopii. Większe muszą być usuwane chirurgicznie. Usunięte z jelita polipy zawsze poddaje się badaniom histopatologicznym, aby wiedzieć czy nie zawierały komórek nowotworowych. Osoba, która miała usunięte polipy z jelita grubego powinna co 2-3 lata wykonywać kolonoskopię i przestrzegać diety – unikać konserwantów, wybierać produkty bogate w błonnik, pić dużo wody oraz ograniczyć spożycie czerwonego mięsa. Polipy w żołądku znajdowane są podczas gastroskopii zarówno u kobiet, jak i mężczyzn po 60. roku życia. Rzadko są przyczyną krwawień z przewodu pokarmowego, wymiotów czy bólu brzucha. Rozwijają się u osób, które unikają warzyw, owoców i jedzą tłusto. Polipom towarzyszą zmiany zapalne, choroba wrzodowa żołądka oraz zakażenie bakterią Helicobacter pylori. Usuwa się chirurgicznie, bo mają skłonność do przekształcenia się w nowotwory. W jelicie cienkim rozwijają się dwa typy polipów – drzewkowe i cewkowe. Z tych pierwszych może się rozwinąć rak. Polipy jelita cienkiego często współistnieją z rakiem jelita grubego. Objawem choroby są krwawienia z przewodu pokarmowego oraz ból spowodowany niedrożnością jelita. Polipy wzrastające w dwunastnicy, blokują odpływ żółci z dróg żółciowych, co prowadzi do żółtaczki. Usuwa się je chirurgicznie. POLIPY: zagrożenie dla kobiet Polipy rozwijające się w narządach rodnych kobiety to nie to samo, co mięśniaki. Zwykle są pojedyncze i mają wielkość wiśni. Sprzyjają im zaburzenia hormonalne, a głównie nadmiar estrogenów. Duże znaczenie ma ich usytuowanie, ponieważ od tego zależy rodzaj kuracji. Są dwa typy kobiecych polipów. W szyjce macicy rozwijają się tzw. polipy szyjkowe, które można wykryć podczas badania ginekologicznego. Polipy rozwijające się wewnątrz macicy to polipy endometrialne. Częściej mają je panie w okresie menopauzy. Można je wykryć tylko podczas USG przezpochwowego. Większość polipów nie daje żadnych dolegliwości. Gdy rozrosną się występuje plamienie i krwawie między miesiączkami, krwawienia po stosunku, a także przedłużające się miesiączki. Polipy często utrudniają zajście w ciążę lub są powodem poronień. Leczenie polipów macicy rozpoczyna się od kilkumiesięcznej kuracji hormonalnej. Jeżeli nie da ona dobrych rezultatów, lekarz może zaproponować wyłyżeczkowanie lub bardziej nowoczesny zabieg histeroskopię. Łyżeczkowanie wykonuje się w znieczuleniu ogólnym, a uzyskany materiał bada się na obecność komórek nowotworowych. Po zabiegu trzeba leżeć i przez kilka dni oszczędzać się. Histeroskopia pozwala usunąć polipy zaraz po badaniu diagnostycznym. Jeżeli polipy zawierają komórki nowotworowe, konieczna jest histerektomia, czyli usunięcie macicy.

usunięcie macicy po 60 roku życia